است . على عليه السلام در نهج‌البلاغه مىفرمايد : . . . انَّ الْمُتَّقينَ ذَهَبوا بِعاجِلِ الدُّنْيا وَ اجِلِ الْاخِرَةِ ، سَكَنُوا الدُّنْيا بِافْضَلِ ما سُكِنَتْ وَ اكَلوها بِافْضَلِ ما اكِلَتْ « 1 » متقين و پرهيزكارانى در دنيا هستند كه هم نعمت دنيا را برده‌اند و هم نعمت آخرت را . در دنيا در بهترين مسكنها نشسته‌اند و بهترين غذاها را خورده‌اند و در عين حال به نعمت عقبى هم رسيده‌اند . بلى از نظر اسلام در دنيا يك لذتهايى حرام است . لذت حرام دنيا انسان را از لذت آن دنيا محروم مىكند بلكه عقاب آن دنيا را مىآورد . لذت زنا مسلّماً انسان را از لذتهاى اخروى محروم مىكند و بلكه عذاب اخروى مىآورد . لذت شراب قطعاً انسان را از لذتهاى آن دنيا محروم مىكند . لذت قمار - اگر لذتى داشته باشد - همين طور ، لذت ربا همين‌طور ، لذت غيبت و دروغ گفتن و به طور كلى لذت هر كار حرامى همين‌گونه است . اما لذت حلال اين‌طور نيست . قرآن تصريح كرده است كه ما خوشيها را در دنيا حلال كرديم . مىگويد هرچه خوشى و هرچه پاكيزگى و هرچه را كه بدبختى براى بشر نمىآورد حلال كرديم . قرآن مىگويد ما آن لذتى را حرام كرديم كه واقعاً لذت نيست ، بدبختى است . شراب را تو خيال مىكنى لذت و خوشى است اما متوجه عواقب آن براى روحت ، براى بدنت و براى اجتماعت نيستى . تو لذت آنى زنا را مىبينى ولى عواقبش را نمىبينى . قرآن مىگويد زنا را چون خبيث و زيان‌آور است ما حرام كرديم و الّا هر لذتى را كه عواقب ناگوار نداشته باشد حلال كرده‌ايم . قرآن مىفرمايد : يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ « 2 » . چه منطق عالىاى ! هرچه كه خوشى است ، نه يك خوشى آنى ، بلكه خوشىاى كه براى بدن ، براى روح و جامعه عواقب ناگوار ندارد حلال است و هرچه كه پليد مىباشد حرام است . قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللَّهِ الَّتى اخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ « 3 » بگو چه كسى حرام كرده است زيورهاى خدا را كه براى بشر آورده است ؟ چه كسى رزقهاى پاكيزه را حرام كرده است ؟ كُلوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ « 4 » از روزيهاى پاك و پاكيزه‌اى كه ما داده‌ايم استفاده ببريد .

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه فيض الاسلام ، نامهء 27 ، صفحهء 886 . ( 2 ) . اعراف / 157 . ( 3 ) . اعراف / 32 . ( 4 ) . طه / 81 .